Doop

Begin van nieuw leven

Vanaf haar stichting kent de Kerk de sacramentele doop met water. In de eerste eeuwen van het christendom werd het doopsel vooral aan volwassenen toegediend. Dat is een groot verschil met onze tijd, waarin vooral kinderen worden gedoopt. De vroege christenen beleefden de doop, juist omdat het sacrament meestal volwassenen betrof, zeer intensief. De dopeling, zo dachten zij, nam door de onderdompeling in en het opduiken uit het water, op symbolische wijze deel aan de dood respectievelijk de verrijzenis van Jezus Christus.

De Kerk kende aanvankelijk een uitgebreide voorbereiding (het zogenaamde catechumenaat), die echter door de grote aanwas van het aantal gelovigen in de loop tijd is vereenvoudigd en ingekort. Uitgangspunt bij de hedendaagse voorbereiding op de volwassenendoop is steeds de individuele levensweg van de kandidaat, die in het perspectief van de Schrift, de kerkelijke traditie en de geloofsgemeenschap nader wordt geduid.

Er is veel nagedacht over de vraag of de kinderdoop eigenlijk wel een goede praktijk is. Is het niet veel beter te wachten tot het kind mondig genoeg is om zelf te beslissen of het gedoopt wil worden? Volgens de katholieke traditie is het antwoord op die vraag eenduidig: neen. Uiteraard kan een kind nog niet geloven. Daarom kan en moet het worden gedoopt op grond van het geloof van ouders of verzorgers. Omdat de ouders deel uitmaken van de plaatselijke geloofsgemeenschap, die weer onderdeel uitmaakt van de wereldkerk, is het uiteindelijk de gehele Kerk die met haar geloof garant staat als een kind wordt gedoopt.

Copyright © 2013 - 2016. All Rights Reserved.